Białowieża

Białowieża z wielu względów jest miejscem niezwykłym. Nie tylko prastara puszcza i żubr imperator wyróżnia ją na mapie świata, ale jej dzieje, legendy i ludzie, którzy zapisali się na kartach historii tego miejsca. Ta polana pośród lasów to niezwykły tygiel kulturowo – wyznaniowy umiejscowiony na granicy między wschodem a zachodem. Tu ścierały się religie, kultury i narody, pozostawiając swój ślad i tworząc tym samym niespotykane dziedzictwo kulturowe Białowieży.

 

Co warto zobaczyć:

Obelisk

Obelisk

27 września 1752 r. August III Sas urządził w Puszczy jedno z największych w jej historii polowań. Na pamiątkę tego wydarzenia opodal pałacu ustawiono obelisk z piaskowca (12 funtów wysokości), na którym wyryto w języku niemieckim i polskim nazwiska polującej świty oraz dane o ilości ubitej zwierzyny.

Dęby Królewskie na uroczysku Stara Białowieża

Dęby Królewskie na uroczysku Stara Białowieża

według podań, miejsce to związane jest z pierwszym książęcym czy też królewskim dworem w Puszczy, a najstarsze dęby posadzone były prawdopodobnie jako święte drzewa Litwinów. Okazała grupa pomnikowych dębów noszących imiona polskich królów i książąt litewskich związanych z dziejami Puszczy Białowieskiej, którzy przybywali tu by polować .

Carskie budynki

Carskie budynki

W 1888 r. Puszcza Białowieska przechodzi w prywatne włości carskie. Od tej chwili Białowieża zaczyna przechodzić intensywny rozwój. Aleksander III podejmuje decyzję o rozpoczęciu budowy dużego pałacu myśliwskiego. Pod budowę wybrano miejsce, na którym wznosił się wcześniej dwór myśliwski królów. Początkowo planowano pałac połączyć z budynkiem zarządu Puszczy. Zamiary zostały zmienione i budynek zarządu wybudowano 2 km na wschód za Stoczkiem. Pałac został zaprojektowany przez hrabiego Mikołaja de Rochefort. Budowa rozpoczęła się od założenia cegielni. Znajdowała się ona mniej więcej w miejscu zajmowanym dzisiaj przez budynki Instytutu Biologii Ssaków. Dziś po okazałych budynkach carskich pozostały jedynie fragmenty, ogród w
stylu angielskim w Parku Pałacowym oraz budynek dworca kolejowego.

Muzeum Przyrodniczo-Leśne Białowieskiego Parku Narodowego

Muzeum Przyrodniczo-Leśne Białowieskiego Parku Narodowego

Stała ekspozycja przedstawia florę i faunę Białowieskiego Parku Narodowego z wykorzystaniem nowoczesnych technik multimedialnych pozwalających przybliżyć i wprowadzić turystów w świat puszczańskiej przyrody; organizowane też są wystawy czasowe.

Rezerwat Pokazowy Żubrów

Rezerwat Pokazowy Żubrów

W Rezerwacie Pokazowym Żubrów Białowieskiego Parku Narodowego w obszernych zagrodach przebywają najwięksi przedstawiciele ssaków Puszczy Białowieskiej: żubry, jelenie, łosie, sarny, dziki oraz drapieżniki: wilki i rysie. Można tu również zobaczyć konika polskiego – potomka tarpanów, oraz żubronia – hybrydę żubra i krowy.

Rezerwat Ochrony Ścisłej

Rezerwat Ochrony Ścisłej

Obszar Ochrony Ścisłej położony jest w centralnej części Puszczy Białowieskiej
w widłach rzek Hwoźnej oraz Narewki poprzez które sąsiaduje z Obrębem Ochronnym Hwoźna. Od wschodu graniczy z Parkiem Narodowym Bieławieżskaja Puszcza na Białorusi. Jest to obszar, w którym natura rządzi się sama bez jakiejkolwiek ingerencji człowieka od wieków.

Miejsce Mocy

Miejsce Mocy

Uroczysko nazwane „Miejscem Mocy” wyróżnia się niezwykłymi formami drzew i krzewów oraz nietypowym kamiennym kręgiem. Według miejscowych podań w tym miejscu łatwiej jest podjąć decyzję o rezygnacji z nałogów, a także odczuć oddziaływanie pozytywnej energii.

Cerkiew pod wezwaniem św. Mikołaja Cudotwórcy

Cerkiew pod wezwaniem św. Mikołaja Cudotwórcy

Cerkiew zbudowano z czerwonej cegły, wyrabianej na miejscu przez sprowadzonego z Górnego Śląska Niemca Juliusza Karola Millera. Posadowiono ją na fundamencie z ciosanych kamieni wyszukanych i zwiezionych z Puszczy Białowieskiej. Świątynię zwieńczają dwie kopuły, z których jedna przeznaczona jest na dzwonnicę. Do pokrycia dachu użyto blachy pomalowanej na czarno. Ikonostas, wykonany z chińskiej porcelany, sprowadzono z Petersburga (obecnie jest to jedyny tego typu zabytek w Polsce). Ostatecznie prace przy budowie i wystroju ukończono w 1897 r., przed wizytą w Białowieży cara Mikołaja II.

Kościół rzymsko katolicki pod wezwaniem św. Teresy

Kościół rzymsko katolicki pod wezwaniem św. Teresy

W 1927 r. rozpoczęto budowę kościoła w stylu neorenesansu polskiego według projektu arch. Borysa Zinserlinga z Warszawy. Świątynię konsekrował 15 X 1934 r. metropolita wileński abp Romuald Jałbrzykowski. W latach 70-tych wprowadzono wiele elementów “korzenioplastyki”. W 2007 r. zainstalowane zostały 17-głosowe organy, pochodzące z Norymbergi.

 

Comments are closed.